Ο Οργανισμός Ελληνικού Θεάτρου ΑΙΧΜΗ παρουσιάζει το αριστούργημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «ΦΟΝΙΣΣΑ» στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΩΝ στη Λάρισα για τρεις μόνο παραστάσεις.
-
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 21:15
-
ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 21:00
-
ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 19:30
-
Γενική είσοδος 12 ευρώ
-
Προπώληση 10 ευρώ στο θέατρο ( Ταγματάρχου Βελισσαρίου και Πηνειού 9, τηλ 2410534313 )
Σημείωμα του σκηνοθέτη Γιάννη Νικολαϊδη
Εμείς και ο Παπαδιαμάντης
Αυτό ο λιτός Ιερομόναχος του λόγου και της σκέψης. Αυτός ο μοναδικός δάσκαλος των Ελληνικών Γραμμάτων που ο ίσκιος του σκεπάζει και οδηγεί τη φαντασία μας μετατρέποντας την σε εικόνες και έννοιες που οδηγούν τον άνθρωπο σε διαλείμματα υψηλής αισθητικής.
Η «Φόνισσα» μετατρέπει τον κοινωνικό της τρόμο σε πράξεις παράλογης δικαιοσύνης, ακολουθώντας τις εσωτερικές της φωνές και τα αισθήματα περί δικαίου, για το τέλος μιας άθλιας καθημερινότητας των ταπεινών και κατατρεγμένων γυναικών.
Βασικός πρωταγωνιστής είναι η ίδια η κοινωνία και κυρίως η κοινωνική αδικία
Η «Φόνισσα» αυτή η γυναίκα σύμβολο, η πολυσυζητημένη ηρωίδα του «κυρ Αλέξανδρου», εγκαταλείπει τον μάταιο αγώνα της για Λύτρωση και παραδίδεται στο «Υδωρ το Εξιλαστήριον» όπως το χαρακτηρίζει ο Παπαδιαμάντης, βρισκόμενη εις το μέσον της Θείας και της Ανθρώπινης Δικαιοσύνης
ΔΙΑΝΟΜΗ-ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Φόνισσα(Φραγκογιαννού): Φωτεινή Φιλοσόφου
Αφηγητής(Παπαδιαμάντης): Γιάννης Νικολαϊδης
Δελχαρώ: Ίλντα Γκιώνη
Αμέρσα: Γεωργία Αμπουράντυ
Σκηνοθεσία-Φωτισμοί: Γιάννης Νικολαϊδης
Θεατρική προσαρμογή: Κώστας Πολιτόπουλος
Σκηνικά: Μιχάλης Αγγελάκης
Κοστούμια :Όλγα Σχοινά
Μουσική επιμέλεια: Στέφανος Νικολαϊδης
Φωτογράφιση: Γιάννης Φαλκώνης
Σημείωμα για την παράσταση
Η “Φόνισσα”, το πιο αντιπροσωπευτικό ίσως έργο του Παπαδιαμάντη, χαρακτηρίζεται από τον ίδιο ως “κοινωνικό μυθιστόρημα”.
Ο χαρακτηρισμός αυτός εν μέρει τουλάχιστον, αναιρείται από το περιεχόμενο του έργου. Η κοινωνική διάσταση είναι υπαρκτή, αλλά όχι δεσπόζουσα.
Η νοσηρή πραγματικότητα που αφορά τη θέση της γυναίκας στην παραδοσιακή κοινωνία της εποχής του, απλώς καταγράφεται ως το εξωτερικό αίτιο που προκαλεί τα δραματικά γεγονότα. Μέχρι εδώ όμως, δεν προχωρεί περισσότερο.
Παρακάμπτει (χωρίς καθόλου να υποτιμά) το ζήτημα, για να στραφεί σε άλλης φύσεως προβληματισμούς. Η κοινωνική αδικία είναι προαπαιτούμενο της πλοκής, αλλά βρίσκεται έξω από το θεματικό του πεδίο.
Κι ενώ μοιάζει να θέλει να συγκαλύψει τις αληθινές προθέσεις του με μια παιγνιώδη απόκρυψη, στην πραγματικότητα, μέσα από μια πληθώρα συμβόλων και μοτίβων επαναλαμβανόμενων, μας δίνει όλα τα σημάδια για να ακολουθήσουμε τα χνάρια της σκέψης του.
Στη “Φόνισσα” όλα υπάρχουν, συμβαίνουν και κινούνται πάνω σε μια μεθόρια γραμμή. Εκεί που η ζωή και ο θάνατος εφάπτονται, αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοαναιρούνται.
