Η Μαρία Τζομπανάκη βρέθηκε στο πλατό του The 2Night Show με τον Γρηγόρης Αρναούτογλου και μίλησε για τη διαδρομή της στην υποκριτική, την καταγωγή της, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον χρόνο, τον θάνατο και την πίστη.
«Εγώ είμαι Κρητικιά. Οι γυναίκες της Κρήτης μεγαλώνουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Να ’μαστε πολύ δυνατές, γιατί είναι μητριαρχική η κοινωνία μας. Να στηρίζουμε τον άντρα, να τον σεβόμαστε, να τον αγαπάμε και να μας έχει κορώνα στο κεφάλι του. Η γυναίκα ποτέ δεν προσβάλλει τον άντρα παρουσία τρίτων. Όμως πριν αποφασιστεί κάτι, έχουν κάνει εσωτερική συνεννόηση. Τον αφήνει να είναι ο αρχηγός, αλλά η κολόνα και τα θεμέλια είναι η γυναίκα» δήλωσε η ηθοποιός.
Όταν η συζήτηση στράφηκε στα καλλιστεία, μίλησε για το πώς επηρέασαν την εικόνα της, δηλώνοντας: «Τα καλλιστεία δεν μου προσέφεραν τίποτα. Αντιθέτως, εμπόδισαν κάποιους ανθρώπους να δουν ότι εκτός από όμορφη γυναίκα, ήμουν κι ένας όμορφος άνθρωπος, ένα καλό μυαλό, ένα ταλαντούχο νέο πλάσμα. Υπήρχε και υπάρχει ένα είδος ρατσισμού: “είναι πολύ ωραία, τι θα παίξει; Κλυταιμνήστρα; Ηλέκτρα; Άσ’ το αυτό για τις άλλες”». Και ξεκαθάρισε: «Δεν έγινα ηθοποιός για να βγαίνω και να κάνω την όμορφη. Ήμουν όμορφη, δεν την έκανα. Στοπ, τελεία και παύλα».
Μεταξύ άλλων, στάθηκε και σε ζητήματα που αφορούν το νόημα του χρόνου, τον θάνατο και την πίστη. «Καταλαβαίνεις ότι αύριο θα φύγεις. Γι’ αυτό πρέπει να ζούμε το παρόν και να μη δηλητηριαζόμαστε. Ο θάνατος δεν με τρομάζει με την έννοια της διακοπής της ζωής, αλλά με το πώς. Πιστεύω στην επόμενη φάση, που δεν μπορώ να δεχτώ ότι το πνεύμα μας, αυτή η ενέργεια η μαγική, που κάνει θαύματα και στην ανθρώπινη υπόσταση μας, θα εξαφανιστεί.
Πιστεύω ότι μετακινείται κάπου αλλού. Και ίσως αυτό το κάπου να είναι αιώνιο και πολύ πιο δυνατό. Και πιστεύω και στο Θεό. Θα ‘ταν πολύ μεγάλη δυστυχία αν πίστευες ότι ήρθε ένας Χριστός υπέροχος για το τίποτα κι ότι αγαπώ έναν άντρα, Θεό, για το τίποτα.
Και να ‘χεις ευγνωμοσύνη για την κάθε στιγμή. Εγώ είμαι συνέχεια ευγνώμων. Έχω ένα γιο που τον λατρεύω, τ’ αδέρφια μου, το γιο του γιου μου, τα παιδιά των αδερφών μου, τους φίλους μου, τα βαφτιστήρια μου, τον ήλιο, την Ελλάδα μου, την τέχνη μου, τον εαυτό μου, τους γονείς μου που φύγανε αλλά μ’ ανάθρεψαν. Γιατί να μην χαμογελώ;», είπε κλείνοντας η Μαρία Τζομπανάκη.
