Η Λαρισαία φοιτήτρια εξιστορεί πως έζησε την πανδημία στην Ισπανία, όπου κάνει την πρακτική της άσκηση με το πρόγραμμα Erasmus+
Της Μαρίας Βλάχου
Θυμάμαι την πρώτη μέρα που ξέσπασε ο πανικός γύρω από τον Covid-19 στην Ισπανία. Μόλις είχα επιστρέψει από την εταιρία που έκανα την πρακτική μου. Όλοι έτρεχαν στο σουπερμάρκετ να πάρουν όσα περισσότερα μπορούσαν καθώς υπήρχε ο φόβος ότι δεν θα υπάρχει αρκετό φαγητό. Όλα άδειασαν πολύ γρήγορα. Την επόμενη μέρα σταμάτησα να δουλεύω καθώς η εταιρεία έκλεισε με αποτέλεσμα να ακυρωθεί η πρακτική μου. Παρέμεινα ψύχραιμη παρόλα αυτά και δεν με επηρέασαν οι γύρω μου που έτρεχαν να προλάβουν την πρώτη πτήση να επιστρέψουν ή οι άλλοι που ψώνιζαν σαν να ερχόταν το τέλος του κόσμου. Παρέμεινα στο σπίτι και παρακολουθούσα τις εξελίξεις και τα μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση. Το πανεπιστήμιο έδειξε μεγάλη κατανόηση και ενδιαφέρον στο να μας βοηθήσει στην όλη κατάσταση. Είμαστε σε επικοινωνία και με την Πρεσβεία και την Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας καθώς και με άλλους Έλληνες που παρέμειναν στη χώρα.
Ήμουν τυχερή καθώς παρέμειναν και οι δύο συγκάτοικοί μου από την Ιταλία όπου βρίσκονταν σε παρόμοια κατάσταση με εμένα, οπότε είχα παρέα στο σπίτι. Οι μέρες περνάνε πολύ γρήγορα και μιας και είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι δεν καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολη ή άσχημη είναι η κατάσταση. Φυσικά ενημερωνόμαστε καθημερινά, αλλά δεν επικρατεί ο πανικός που παρουσιάζουν πολλές φορές τα κανάλια. Η κατάσταση εδώ στην αρχή ήταν ανεξέλεγκτη και αυτό γιατί άργησαν να καταλάβουν την σοβαρότητα της κατάστασης. Τις μέρες που ξέσπασε ο ιός, είχαμε το φεστιβάλ της πόλης, το Las Fallas που θεωρείται το μεγαλύτερο γεγονός της χρονιάς, οπότε καθώς δεν ήθελαν να το ακυρώσουν, συνέχισαν τις εκδηλώσεις κανονικά. Συναυλίες, show με πυροτεχνήματα, παρελάσεις και άλλα πολλά με μεγάλη συγκέντρωση του κόσμου. Το φεστιβάλ δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί καθώς αυξήθηκαν σημαντικά τα κρούσματα. Ήταν αρκετό όμως για να φέρει την Ισπανία πρώτη σε κρούσματα στην Ευρώπη.
Τώρα ένα μήνα μετά, τα πράγματα αρχίζουν να ηρεμούν αλλά σίγουρα θα μείνουμε καιρό ακόμα μέσα και ακόμα και όταν βγούμε, θα είμαστε αρκετά περιορισμένοι.
Καταλαβαίνω αυτούς που έφυγαν για να περάσουν την καραντίνα μαζί με τις οικογένειές τους αλλά δεν ήταν ούτε η πιο εύκολη ούτε η ασφαλέστερη λύση. Η ζωή για εμάς εδώ που παραμείναμε δεν διαφέρει πολύ από ότι στην Ελλάδα. Με τον καιρό αυτή η καθημερινότητα και οι δραστηριότητες που κάνουμε, έχουν πάρει την μορφή ρουτίνας. Δημιουργικής ρουτίνας, όσο επιτρέπεται δηλαδή. Αλλά μένουμε ψύχραιμοι και συνεχώς προσπαθούμε να μην αφήσουμε την κατάσταση να μας καταβάλει.
Παρόλη την κατάσταση που επικρατεί, οι εμπειρίες και η διαφορετική κουλτούρα της χώρας είναι ακόμα εμφανή. Γιορτάσαμε το Πάσχα δύο φορές, μία το καθολικό και μία το δικό μας το Ορθόδοξο ακολουθώντας όσες πιο πολλές παραδόσεις μπορούσαμε.
Μιλάω από την θέση κάποιου που ευτυχώς δεν νόσησε και νιώθω ασφαλής. Το σημαντικότερο είναι ότι είμαστε ήρεμοι και όσο πιο αισιόδοξοι γίνεται! Αργά ή γρήγορα θα περάσει και θα επιστρέψουμε στους γνωστούς ρυθμούς μας! Εκμεταλλευόμαστε τον χρόνο όσο πιο δημιουργικά μπορούμε και κάνουμε πράγματα που όλο αναβάλλαμε λόγω χρόνου.
Πλέον η δικαιολογία αυτή δεν υπάρχει. Αναμένουμε κι εμείς, όπως όλοι, να έρθει η μέρα που θα αρχίσουν οι θετικές εξελίξεις, θα γυρίσουμε στους ρυθμούς μας και θα μπορέσω να συνεχίσω την πρακτική μου!
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
